Που ήσουν;

Εσύ που νομίζεις πως με ξέρεις
Πες μου
που ακριβώς με συνάντησες;
Σε ποια της ψυχής μονοπάτια περπατήσαμε αντάμα;
Σκέψου σε παρακαλώ και απάντησε μου
γιατί εγώ δεν θυμάμαι…
Που ήσουν στις πρώτες χαμηλές μου πτήσεις
όταν οι απορίες μου χαστούκιζαν άγρια το βλέμμα;
Σε πιο θρανίο της γνώσης μαθητεύσαμε πλάι-πλάι;
Πότε λερώσαμε με κιμωλίες τα δάχτυλα της φαντασίας μας μαζί;
Πότε φίλησες τα γδαρμένα μου γόνατα;
Σκούπισες την σπασμένη μου μούρη από τα αίματα;
Χάιδεψες την τρομαγμένη μου ψυχή;
Πότε φλερτάραμε παρέα με τον θάνατο;
Ακούσαμε τα δάκρυα μας να τραγουδούν
μεθυσμένα τα χαράματα στους δρόμους;
Πότε ψηθήκαμε αγκαζέ στον καυτό ήλιο έρωτα;
Πότε πνιγήκαμε σε θάλασσες γέλιου; Πότε;
Πότε σου έφερα απ’ το χέρι ν’ αντικρίσεις τα φωτεινά
σαν άστρα μάτια της ζωής μου;
Πότε με γλίτωσες από απ’ τα γαμψά νύχια της ανέχειας;
Μοιραστήκαμε μαζί ψωμί ευγνωμοσύνης;
Κρασί απογοήτευσης; Νεράκι ελπίδας;
Ζαχαρωτά όνειρα απ’ το ίδιο σακουλάκι;
Που ήσουν όταν με γρονθοκοπούσαν τα πρέπει;
Όταν το μαχαίρι της αλήθειας με απειλούσε κατάματα;
Όταν με τρυπούσαν οι βελόνες της απελπισίας που ήσουν;
Όταν κυλιόμουν στα πατώματα της αξιοπρέπειας;
Όταν το χώμα κατάπινε το οξυγόνο από το στήθος μου;
Όταν χόρευα αγκαλιά με το μέλλον και οι αποφάσεις
μου χτυπούσαν παλαμάκια που ήσουν;;;
Και τώρα όταν το παρελθόν σκορπά φωτογραφίες σε μικρά καφέ
και το παρόν με αρπάζει από τα μαλλιά να χώσει
το κεφάλι μου στις λάσπες που είσαι;
Δεν σε θυμάμαι κάπου…
Δεν σε είδα πουθενά…
Σε άκουσα μόνο να με κρίνεις…
Και λίγο έλειψε να πιστέψω κι εγώ πως με ξέρεις…
κι από χθες..
εσύ που με συνάντησες σήμερα!

Βίκυ Γκούμα