Μαύρη τουλίπα

Μεταξωτά φουλάρια

Προσευχή

Αν δεν υπάρχεις εσύ..

Μίλα μου

Πόσο;

Κι αν φύγεις

Κι αν φύγεις

Στις ανοιχτές θάλασσες

τα βάθη να μετρήσεις,

μη χαθείς.

Κι αν τρομάζεις

από κοινούς παρονομαστές

σε διαφορές στήθους,

μη ξεχάσεις.

Κι αν οι μηχανές

κάνουν στην άκρη τα ανοιχτά πανιά

κι ο θόρυβος καλύψει το τραγούδι

της αγκαλιάς για λίγο,

μη κλάψεις.

Θα σε περιμένει

η μελωδία της ψυχής

στο επόμενο λιμάνι.

Γιατί πάντα λείπουν

οι όμορφες φωνές στα όνειρα.

Και τις περιμένεις με λαχτάρα

να φωτίσουν και πάλι

τα σκοτάδια του λόγου.

Βίκυ Γκούμα

Γελοία

Ώρα θερισμού

Δεν υπάρχει

Μόνο ανάπνεε ...

Καταθέσεις

...

Φόβος

Ρίζες

Τα παραμύθια

Καβάλα στο αλογάκι της θάλασσας

είδα το παραμύθι μου να το σκάει.

Οι αστερίες και τα κοράλλια του βυθού

το κάλυψαν στο διάβα.

«δεν θα το βρεις ξανά»

μου είπανε μετά.

«όλα τα χαμένα όνειρα όταν πνίγονται

ανοίγουμε τρύπες στο βυθό

και τα θάβουμε…

αργότερα τα ξεβράζει η θάλασσα

κι έτσι γεμίζουν οι ακρογιαλιές κοχύλια…

Τα παραμύθια όμως

δεν ξέρουμε που πάνε όταν χάνονται.

Ίσως εξατμίζονται μαζί με το νερό

και στα σύννεφα αλλάζουν μορφή

για να γυρίσουν πάλι …

ντυμένα αλλιώς…

μα πάντα το ίδιο όμορφα…»

όπως ό,τι αγαπιέται…

Βίκυ Γκούμα

Αυτό που θέλω

Λαθρεπιβάτης

Λαθρεπιβάτης

Της ζωής…

Του έρωτα…

Και τώρα του κόσμου

Που πλάθουν οι λέξεις…..

Ποντίκι που τρύπωσε

Στο μεγάλο καράβι του λόγου…

Λαθραία……

Και τώρα στ’ ανοιχτά

Χωμένη βαθειά στο αμπάρι

Με τα τυράκια των άλλων

Κάνω πάρτι….

Κι απορώ….

Που ακόμα δεν

Με πέταξαν στην θάλασσα….

Βίκυ Γκούμα